/**
Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/theorium/theorium.net/wp-content/themes/disto/functions.php:931) in /home/theorium/theorium.net/wp-includes/feed-rss2.php on line 8
نوشته نظریه رمزی اولین بار در بنیاد بین المللی تئوری ها و دکترین ها. پدیدار شد.
]]>نظریه رمزی چه می گوید؛ بر طبق نوشته كتیبه ای كهن مربوط به ۳۵۰۰ سال پیش، یك حكیم سومری در عهد باستان به ستارگان آسمان نگریست و در آنها نقش یك شیر، یك گاو و یك عقاب را دید و اینگونه بود كه صورت های فلكی به دنیای اخترشناسی وارد شدند.
امروزه نیز اگر آسمان پُرستاره شب را در منطقه ای كویری یا كوهستانی و به دور از آلودگی های شهرهای بزرگ به تماشا بنشینید دقیقاً همان نقش های جالب و شگفت انگیز را درمیان انبوه ستارگان مشاهده خواهید كرد.
اما سؤال اینجاست: آیا چنین نقش هایی واقعاً درمیان ستارگان وجود دارند؟
اكنون می دانیم كه سیاره زمین و منظومه شمسی در نقطه ای نزدیك به حاشیه كهكشان ما یعنی راه شیری قرار دارند.
تمامی ستارگان آسمان شب هم در واقع همان میلیاردها ستاره كهكشان راه شیری هستند كه بخش كوچكی از آنها با چشم غیرمسلح دیده می شوند.
بنابراین آیا واقعاً دلیلی برای شكل گیری نقش های منظمی در میان این انبوه ستارگان پراكنده وجود دارد؟
ریاضیات پاسخ بسیار جالبی را به این پرسش ارائه می دهد.
در سال ۱۹۲۸،یك ریاضی دان برجسته به نام فرانك پلامپتون رمزی ثابت كرد كه چنین نقش هایی عملاً در هر ساختاری كه اجزاء بسیار زیادی دارد – خواه مجموعه ای از ستارگان باشد یا آرایه ای از ریگ ها یا زنجیره ای از اعداد حاصل از انداختن تاس – همواره وجود دارند.
به عبارتی هرچقدر هم كه یك ساختار در نگاه اول نامنظم به نظر برسد باز هم می توان الگوهای منظمی را در پشت بی نظمی ظاهری آن پیدا كرد.
مثلاً با بررسی مجموعه ای با تعداد كافی از ستارگان، همیشه می توان گروهی از آنها را یافت كه با تقریب بسیار خوبی یك نقش خاص را پدید می آورند.
بدین ترتیب پلامپتون رمزی ثابت كرد كه هر ساختاری در جهان – هر قدر هم در ظاهر بی نظم به نظر برسد – الزاماً شامل یك زیرساختار منظم است.
حدود ۴۰ سال پس از این اثبات شگفت انگیز، یک ریاضیدان آمریکایی به نام تئودور موتسكین نشان داد كه نظریه رمزی تلویحاً حاكی از آن است كه بی نظمی كامل در جهان غیرممكن است.
o گروه موضوعی ← علوم پایه
o نظریه پرداز ← پلامپتون رمزی
o تاریخ ارایه نظریه ← ۱۹۲۸
نوشته نظریه رمزی اولین بار در بنیاد بین المللی تئوری ها و دکترین ها. پدیدار شد.
]]>نوشته نظریه ابر زمان اولین بار در بنیاد بین المللی تئوری ها و دکترین ها. پدیدار شد.
]]>نظریه ابر زمان به ما می گوید که؛ در تمامی طول تاریخ اندیشه همواره تصور فیزیكدان ها و فلاسفه این بود كه “زمان” پدیدهای است یك بعدی.
همانند یك خط از گذشته تا آینده امتداد دارد.
بر این اساس لحظات، ثانیهها، ساعتها، روزها، سالها و قرنها پشت سر هم سپری میشوند.
به همراه خود تحولات گوناگونی را در سرتاسر كیهان رقم میزنند.
اما مدتی است كه این تصور بشر درباره ماهیت زمان در حال تغییر است.
چرا كه از حدود دو دهه پیش برخی از فیزیكدانها نظریه ابرزمان را مطرح کردند.
آنها به این نتیجه رسیدهاند كه زمان برخلاف تصور متعارف موجود، یك بعدی نیست .
بلكه همانند یك صفحه، دو بعدی است!
ایتزاك بارز، فیزیكدان دانشگاه كالیفرنیای جنوبی و كامران وفا، فیزیكدان ایرانی دانشگاه هاروارد آمریكا نمونههایی از این فیزیكدانهایی هستند که نظریه ابرزمان را مطرح کردند.
این محققان هنگامی كه در حال بررسی مدلهایی از جهان در چارچوب نظریه ابرریسمان و نظریه تعمیم یافته آن یعنی نظریه اِم بودند، برای نخستین بار با نشانههایی مبنی بر احتمال وجود یك بعد زمانی اضافی حاكم بر كیهان مواجه شدند.
نظریه ابرزمان را مطرح کردند. اما دو بعدی بودن زمان ، احتمالی بسیار بسیار شگفت انگیز است.
اگر زمان همانطور كه تا پیش از این تصور میكردیم همانند یك خط راست یك بعدی باشد، در این صورت هر لحظه زمانی روی این خط، یا قبل از یك لحظه مفروض دیگر قرار می گیرد و یا بعد از آن.
بدین ترتیب، آینده و گذشته و مسیری كه گذشته را به حال و آینده متصل می كند كاملاً مشخص و تعریف شده خواهند بود و هر مجموعه ای از رویداد ها الزاماً توالی مشخصی خواهند داشت.
اما با افزودن یك بعد زمانی جدید، خط زمان تبدیل به صفحه زمان خواهد شد.
مسیر اتصال گذشته به آینده بر روی چنین صفحه ای حتی می تواند همانند یك حلقه باشد.
بدین ترتیب در چنین جهانی امكان رفت و آمد و سفر در بعد زمان اساساً وجود خواهد داشت.
اما شاید از خود بپرسید اگر واقعاً بعد دوم زمان وجود دارد پس چرا ما متوجه حضور آن نمیشویم؟
همگی انسان ها زمانی متولد میشوند، دوران های كودكی، جوانی، میانسالی و پیری را در امتداد بعد اول زمان پشت سر می گذارند.
نهایتاً از این دنیا می روند بدون اینكه هیچ تجربه ای از بعد دوم زمان داشته باشند.
فیزیكدان هایی كه مسأله وجود بعد دوم زمان را مطرح كرده اند پاسخ جالبی برای این معما پیدا كردهاند.
به گفته آنها بر طبق نظریه ابرزمان بعد دوم زمان در حالت معمول در خود پیچیده است.
به طوریكه این پیچیدگی در تجربیات روزمره – و حتی در بسیاری از آزمایشات علمی – اصلاً به چشم نمیآید.
به بیان سادهتر می توان گفت كه در نظریه ابرزمان صفحه دو بعدی زمان در حالت معمول همانند یك فرش لوله شده است.
از درون این فرش لوله شده تنها میتوان از گذشته به سوی آینده حركت كرد .
برای همین ما به اشتباه تصور میكنیم كه زمان صرفاً پدیدهای یك بعدی است كه از گذشته به آینده امتداد دارد.
اما اگر بتوان این فرش لوله شده را از هم باز كرد می توان در زمان سفر کرد.
حتی میشود در درون همین لحظهای كه هماكنون در آن به سر میبرید نیز به مسافرتی ابدی بروید.
البته برای باز كردن فرش زمان یك شرط اساسی وجود دارد:
برای این كار باید بتوانیم مقدار عظیمی انرژی را در حجم بسیار كوچكی متمركز كنیم.
به همین دلیل هم برخی فیزیكدانها معتقدند كه تنها نقاطی در جهان ما هست كه امكان تمركز این انرژی عظیم و نتیجتاً باز شدن فرش لوله شده زمان در آنها وجود دارد.
این مکان ها قلب سیاهچاله ها هستند.
نوشته نظریه ابر زمان اولین بار در بنیاد بین المللی تئوری ها و دکترین ها. پدیدار شد.
]]>