ویکی تئوری – بنیاد بین المللی تئوری ها و دکترین ها

خرد با ذهن و قلب در ارتباط است

mmd — Sun, 03 May 2020 11:39:56 +0000

خرد با ذهن و قلب در ارتباط است؛

خرد با ذهن و قلب در ارتباط است ؛ بر اساس تحقیقات جدید، نوسانات ضربان قلب ممکن است خرد شما را تحت تاثیر قرار دهد. این مطالعه نشان می دهد که خرد با ذهن و قلب در ارتباط است و تغییرات ضربان قلب و فرآیند تفکر هر دو در استدلال‌های پیچیده اجتماعی نقش دارند.

این مطالعه بیان می‌کند که تغییرات ضربان قلب و فرآیند تفکر هر دو در استدلال‌های پیچیده اجتماعی نقش دارند. کاری که توسط ” ایگور گروسمن” ، استاد روان شناسی در دانشگاه واترلو و همکارانش در دانشگاه استرالیایی کاتولیک انجام شده است و در مجله برخط Frontiers in Behavioral Neuroscience. منشر شده است.

مطالعه آنان، با شناسایی شرایطی که در آن سایکوفیزیولوژی روی قضاوت خردمندانه تاثیر می‌گذارند، زمینه های جدیدی را در رابطه با تحقیقات مربوط به خرد ایجاد کرده است.

پروفسور گروسمن : « مطالعه ما نشان می‌دهد که استدلال منطقی منحصراً تابعی از ذهن و توانایی‌های شناختی نیست. ما دریافتیم که افرادی که تغییرات ضربان قلب بیشتری دارند و توانایی تفکر در مورد مسایل اجتماعی را از دیدگاه گسترده تری دارند، ظرفیت بیشتری برای استدلال خردمندانه نشان می‌دهند».

این مطالعه کارهای قبلی را در مورد شالوده‌های شناختی قضاوت خردمندانه تا آنجا گسترش می‌دهد که بیان می‌کند که کارکرد قلب بر ذهن تاثیر می‌گذارد.

فلاسفه و دانشمندان علوم شناختی؛

اکثر فلاسفه و دانشمندان علوم شناختی، قضاوت خردمندانه را به عنوان توانایی شناخت محدودیت های دانش فرد، آگاهی از زمینه ها و شرایط مختلف زندگی و اینکه چگونه ممکن است در طول زمان آشکار شود، پذیرفتن دیدگاه دیگران، و جستجو برای پیوند این دیدگاه ها تعریف کرده اند.

این مطالعه جدید، اولین تحقیق برای نشان دادن ارتباط فیزیولوژی قلب ، به ویژه تغییرپذیری ضربان قلب در طول فعالیت های فیزیکی کم، با قضاوت خردمندانه‌تر و با خطای کمتر است.

قلب انسان حتی در شرایط ثبات، مانند زمانی که شخص نشسته است نیز تمایل به نوسان دارد، تغییرات ضربان قلب به فاصله بین زمان هایی که قلب به صورت نبض می زند گفته می‌شود و به کنترل سیستم عصبی بر اعضای بدن مرتبط است.

محققان دریافتند که افراد با تغییرات ضربان قلب بیشتر، قادرند با خطای کمتر و خرد بیشتری در مسایل اجتماعی به عنوان یک شخص سوم تصمیم گیری کنند. ولی اگر به عنوان شخص اول وارد ماجرا شوند رابطه ای میان ضربان قلب و خرد دیده نمی شود.

پروفسور گروسمن : ما پیش از این هم می‌دانستیم که افرادی با تغییرات بیشتر در ضربان قلبشان، کارایی بیشتری در کارکرد مغزشان نشان می‌دهند، مانند حافظه کاری. با این حال، این الزاماً به این مفهوم نیست که این افراد خردمندترند. در حقیقت، ممکن است افراد مهارت های شناختی خود را برای گرفتن تصمیمات نابخردانه استفاده نمایند. برای ایجاد ارتباط با توانایی های شناختی برای قضاوت خردمندانه، این افراد ابتدا نیاز دارند که بر خودبینی خود غلبه کنند.

این مطالعه درها را برای تحقیات آتی در مورد قضاوت خردمندانه در تقاطع فیزیولوژی و تحقیقات شناختی گشود.

نوشته خرد با ذهن و قلب در ارتباط است اولین بار در بنیاد بین المللی تئوری ها و دکترین ها. پدیدار شد.

چگونه می‌توان از عدم قطعیت کاست؟

mmd — Sun, 03 May 2020 11:33:56 +0000

چگونه می‌توان از عدم قطعیت کاست؟ عدم قطعیت، یک پارادوکس است. از طرفی مشوقی مقتدر و نیرومند برای پژوهش است، نیازی برای دانستن؛ محصول اقناع کننده‌ی پژوهش، مستنداتی که به کار جهت دهی رویه‌ها و خط مشی‌ها می‌آید. و از دیگر سوی، عدم قطعیت همواره به خاطر پیچیدگی و ابهام ذاتی عالمِ واقع، پس از پژوهش هم باقی می‌ماند، و بنابراین سیاست‌گزاران و کارورزان، درگیر آشفتگی‌ها و مزاحمت‌های ناشی از این تردیدِ ماندگارِ گریزناپذیر هستند (یا باید باشند.) نمونه‌های چنین تردیدی شامل مواردی از این دست است: با تغییرات جوی چه باید کرد، کدام شاخصِ جرمِ بدن، ایده‌آل است، و آیا آزمایش سرطان پروستات را باید انجام داد یا خیر. حال چگونه می‌توان از عدم قطعیت کاست؟

چرا عدم قطعیت باقی می‌ماند؟

پژوهش از عدم قطعیت می‌کاهد اما هیچ‌گاه به یقین منتهی نمی‌شود. پژوهش روندی دچار خطا است که بر واقعیتی مبهم متمرکز شده است.
چنان که محقق یونانی امپیریکوس هم در دوران باستان دریافت، معضل قیاس، بلای جان و آفت تعیین و تشخیص درست (از نادرست) است. همچنان که فیلسوف انگلیسی دیوید هیوم شرح می‌دهد، این استدلال خطاست که «مصادیقی که با آن‌ها سر و کاری نداشته‌ایم مشابه مصادیقی هستند که به تجربه‌ی ما درآمده‌اند.»

پژوهش به مثابه مدرک و شاهد می‌تواند مفید باشد اما هرگز یقین را به ارمغان نخواهد آورد. فیلسوف دیگر انگلیسی “چارلی دانبار براد” خاطرنشان می‌کند که استدلال قیاسی «افتخار علم» و «رسوایی فلسفه» است.

در نتیجه، تشخیص درست بر مبنای یک یا چند مشاهده ممکن است به خطا برود؛ و نتیجتا مدعیات، به سادگی ممکن است نادرست باشند.
پاسخ کارل پوپر به معضل قیاس، ابطال پذیری بود. از دید او می‌توان انگاشت‌ها و عقاید را رد کرد اما هیچ‌گاه نمی‌توان چیزی را اثبات کرد. به عنوان نمونه این ادعا که تمام قوها سپید هستند هرگز نمی‌تواند اثبات شود، اما با یافتن تنها یک قوی سیاه قابل ابطال است.

تئوری ابطال اذعان کرد که یافته‌های پژوهشی هیچ‌گاه قطعی نیستند اما این نظریه باعث پدید آمدن مساله‌یی تازه گردید: بسیاری از واقعیت‌های سودمند ممکن است از کف بروند چرا که اثبات‌شان ممکن نیست و ابطال‌شان هم ممکن است هرگز روی ندهد.

پژوهش در تنگنایِ دشواری میان اعلامِ آن‌چه که ممکن است نادرست باشد، و از کف دادن واقعیتی مهم به سبب فقدان مدرک و شاهد قرار گرفته است.

در نهایت هیچ یک از این دو چندان اقناع کننده نیستند، و چنین به نظر می‌رسد که پژوهشگران راهِ گریزی از عدم قطعیت پیش پای‌شان نیست.

چگونه از پسِ عدم قطعیت برآییم؟

تردید برای غالب افراد موقعیتی آزارنده است و عموما به سطوح متفاوتی از تنش و اضطرابِ مرتبط با آن می‌انجامد. پس پرسش این است که چگونه می‌توان از پسِ آن برآمد؟

یک رویکرد، انکارِ عدم قطعیت است، چنان رفتار کردن که گویا لحظه‌ی «اورکا» (یافتم! اشاره به ارشمیدس و فریادش) لحظه‌ای معتبر و حقیقی است. اما اطمینانِ بیش از حد، چنان که فرضیه‌ها، نتیجه‌گیری‌ها و مدعیاتِ نادرست اغلب وانمود می‌کنند با چنین انکاری از میان نمی‌رود.

گاهی حتا شناخته شده ترین‌ها هم، چنان که ماریو لیویو در کتابش، خَبط‌هایِ خیره‌کننده به طور دقیق شرح می‌دهد، دچار سوءبرداشت می‌شوند.
رویکردی دیگر پذیرشِ تردیدِ موجود درباره‌ی حقیقت، با توجه به تمایزِ میانِ تردید و انکار است. چنین خلطِ مفاهیمی در استفاده‌ی عمومی از واژه‌ی شکاک به معنایِ منکرِ پژوهش، مثلا در ترکیبِ «مشکوک به تغییرات جوی» قابل مشاهده است.

شکاک؛

اما یک شکاک به معنایِ فلسفی کلمه چنین ابراز می‌دارد که آن‌چه درست است، غیرِ قطعی است. شک‌گرایی هم‌چنان که تعریف توماس هنری هاکسلی، جامعه‌شناس و فیلسوف انگلیسی قرن ۱۸، از شک‌گرایی نشان می‌دهد عاملی است که اطمینان را محدود می‌کند:
از منظرِ ادراک (شک‌گرایی یعنی) عدمِ تظاهر به قطعیتِ نتایجی که اثبات نشده‌اند یا قابل اثبات نیستند.

به عنوان مثال در موردِ هرگونه مدل‌سازی از اوضاع جوّیِ آینده–خواه فردا، هفته‌ی آینده یا بیست سال بعد- باید به این نکته اشاره کرد که در موردِ آن‌چه که روی خواهد داد تردید وجود دارد.

اما پژوهشگری که از چنین منظری درباره‌ی تاثیرِ اوضاعِ جوّیِ آتی در شرایطِ محیطیِ کنونی به اظهار نظر می‌پردازد بسیار محتمل است که با هو و جنجال کسانی روبرو شود که به سادگی جهان را به دو گروهِ معتقدان و منکران تقسیم می‌کنند.

بیانِ دانشِ مستند وهمزمان (حفظِ دیدگاهِ) عدم یقین، جایگاهِ دشوار اما مشخصا مهمی برای یک پژوهشگر است. بر همین اساس الیزابت پیسانی همه‌گیرشناس و روزنامه نگار، و مایکل کریچتون پزشک و نویسنده، دریافتند که در مسیرِ پژوهش در حوزه‌ی سیاست‌هایِ تغذیه‌ای، وقتی دو روند با یکدیگر گره می‌خورند، و مشخصا وقتی پژوهش‌ها سیاسی می‌شوند، خطراتِ بسیاری پدید می‌آیند.

به ویژه هوادارانِ عمل گرایی ممکن است عدمِ قطعیت را تاب نیاورند و در معرضِ به سادگی رد کردنِ آن باشند.
همچنان که پیر لو موروان فیلسوف اهل آمریکای شمالی بیان می‌کند، یک پژوهشگرِ خوب همیشه میزانی از شک‌گرایی را در خود حفظ می‌کند. او «دانشمندِ شکاک» و «محققِ متواضع» را به عنوان پیش‌الگوهای «شکاکیتِ سالم» برمی‌شمارد.

گزینه‌ی سوم؛

گزینه‌ی سوم، مأیوس شدن و کنار کشیدن است، اما این رفتار مسئله‌ی عدم قطعیت را حل نخواهد کرد. در واقع این رفتار باز ما را به این نکته توجه می‌دهد که عدم قطعیت، بسیاری افراد را مشوش می‌کند.

عدم قطعیت، مشوش کننده است. پژوهش در جستجوی حقیقت است اما همواره قاصر خواهد ماند. عدم قطعیتی که باقی می‌ماند، تواضع را در میانِ هوادارانِ عمل بسط می‌دهد و غرور را فرو می‌ریزد.

برای پژوهشگران، عدم قطعیت نیرویی برانگیزاننده با سرچشمه‌ای بی‌پایان است. اگر پژوهش هرگز به انتها نمی‌رسد و عدم قطعیت همیشه پابرجاست، پس یک چیز قطعی است: همیشه کارهای بسیاری برای انجام دادن وجود خواهد داشت.

پی نوشت:

Empiricus : امپیریکوس
Eureka: یافتم
Mario Livio: ماریو لیویو
Thomas Henry Huxley: توماس هنری هاکسلی
Elizabeth Pisani: الیزابت پیسانی
Michael Crichton: مایکل کریچتون
Pierre Le Morvan: پیر لو موروان

نوشته چگونه می‌توان از عدم قطعیت کاست؟ اولین بار در بنیاد بین المللی تئوری ها و دکترین ها. پدیدار شد.

جوامع چگونه می‌آموزند تا ده بشمارند؟

mmd — Sun, 03 May 2020 11:25:32 +0000

جوامع چگونه می‌آموزند تا ده بشمارند؟ آیا تا کنون این سوال در ذهنتان ایجاد شده که جوامع چگونه می‌آموزند تا ده بشمارند؟ در برخی از فرهنگ های بدوی، شمارش به سادگی گفتن یک، دو و سه می باشد چون در همین جا متوقف می شود. در زبان آن ها کلمه ای برای اعداد بالاتر وجود ندارد. و در عوض به سادگی از کلمات جایگزینی مانند “خیلی” استفاده می کنند. با گذر زمان اما برخی جوامع به اعداد بالاتر دست یافتند، کاری که زبان های مهمی که امروز در زمین استفاده می شوند، مدت ها پیش آن را انجام دادند.

کشف سیستم های شمارشی

اکنون مطالعه ای جدید روی یک گروه از زبان های استرالیایی نشان می دهد که چگونه زبان ها اعداد بالاتر را بدست می آورند و یا گاهی از دست می دهند و اینکه چگونه برخی از زبان ها بدون داشتن این اعداد، هزاران سال دوام آورده اند.

برای برخی فرهنگ ها اعداد بزرگ معنی ندارند. خانم اپس (Patience Epps) زبان شناس دانشگاه آستین تگزاس میگوید، برای نمونه میتوانیم چوپانی را در نظر بگیرید که تعداد درست گوسفندان خود را نه با شمارش تک تک آن ها، بلکه با توجه به حرکت و فرم کلی گله خود تشخیص می دهد که ممکن است برای مردمی از فرهنگ دیگر عجیب به نظر برسد.

او می گوید بارها با این سوال آمریکایی های سخت باور مواجه شده: چگونه چنین مردمی، بعنوان مثال تعداد فرزندان خود را می دانند؟
او این پرسش را از قبایل آمازونی ای که با آن ها کار می کند، مطرح کرده و می گوید: آن ها جوری به من نگاه می کردند که انگار سوال خیلی عجیبی پرسیده ام، آن ها اسامی را لیست می کنند و با انگشت برمیشمارند ولی به دنبال کمیت در ذهنشان نیستند.

البته هنگامی که جامعه ای به اندازه کافی رشد یافته و پیچیده می شود که به شمارش های بیشتر مفهومی و انتزاعی نیاز داشته باشد، اعداد بزرگ لازم هستند. خانم اپس می گوید، زبان قبیله های منطقه آمازون، هنگامی که با گروهی که یکدیگر را نمی شناسند یا به هم اعتماد ندارند، قصد تبادل کالا دارند و به پیگیری معامله به صورت دقیق و از نزدیک نیازمند هستند، اعداد را اضافه یا تولید می کنند. اتفاقی مشابه این میبایست در زبان های آشنا برای ما، چندین هزاره پیش رخ داده باشد.

بررسی اینکه زبان هایی دارای اعداد کم، چگونه آن ها را اضافه یا کم میکنند، می تواند بینشی بدهد که چگومه بشر، سیستم های شمارشی را ایجاد کرده است.

اما کشف الگوهای این تکامل فرهنگی نیازمند اطلاعاتی از زبان های متعدد مرتبط با سیستم اعداد کوچک در یک بازه زمانی طولانی است.

چگونگی پدیدار شدن اعداد

وارد خانواده زبان پاما-نیونگان (Pama-Nyungan) می شویم که در اکثر نواحی استرالیا گسترده شده است. این خانواده دارای ۳۰۰ زبان است که در حال حاضر توسط ۲۵۰۰۰ نفر صحبت می شود، گرچه در گذشته این تعداد به حدود دو میلیون نفر می رسید. اکثر این زبان ها دارای سیستم اعدادی هستند که در عدد ۵ متوقف می شود.

زبان شناس تاریخی دانشگاه ییل، خانم باورن ( Claire Bowern) به همراه کارشناس و پژوهشگر کوین ژو (Kevin Zhou) اطلاعات تاریخی و مربوط به حال حاضر درباره این زبان را جمع آوری کرده اند، البته تعدادی از این زبان ها دیگر مورد استفاده نبوده و با آن ها صحبت نمی شود.

خانم باورن با کمک گرفتن از یک روش تکاملی بیولوژیکی، چگونگی پدیدار شدن اعداد در طی ۶۵۰۰ سال را در این خانواده زبان، بازسازی کرد تا بررسی کند که چگونه زبان های پاما–نیونگان با یکدیگر در ارتباط بودند و اینکه چگونه اعداد در گذر زمان تغییر کرده اند.

پژوهشگران اطلاعات را به یک مدل رایانه ای وارد و سپس شبیه ترین درخت خانوادگی سیستم اعداد زبان ها را تولید کرده و بررسی کردند که چگونه این سیستم ها در این درخت، اعداد را اضافه کرده و یا از دست داده اند.

این تیم پژوهشی در شماره این ماه مجله[ proceedings of the royal society] گزارش کرده اند که، حد بالای این سیستم های شمارش و اعداد استرالیایی اغلب در گستره ی سه، چهار و پنج قرار می گیرد و در طول زمان حتی سیستم های عددی کوچک گاهی یک یا دو عدد را از دست می دهند، اما اصولا و عمدتا اعداد را یکی پس از دیگری به دست می آورند.

سیستم های عددی منتهی به پنج؛

در کمال تعجب این سیستم ها (زبان ها) تمایل دارند که اعداد را به صورت دسته ای بدست آورند. بطور مثال از عدد ۵ به عدد ۱۰ یا ۲۰ جهش می کنند. عدد پنج اغلب عدد اوج و پرش بوده است. هنگامی که یک سیستم به عدد پنج برسد احتمالا به اعداد بیشتری و حداکثر تا ۲۰ می رسد. بعنوان یک نتیجه، سیستم های عددی منتهی به پنج در زبان های پاما–نیونگان کمیابند.

خانم باورن اشاره می کند “ترجیح استفاده از انگشتان دست و پا برای شمارش واقعا تعجب آور است. ”
اضافه کردن یا از دست دادن عدد ۴، پرتکرارترین تغییر بوده است، کلمات مربوط به عدد “چهار” اغلب از کلماتی مربوط به عدد “دو” مشتق می شده اند، نه با ساختن یا استفاده از کلمه ای جدید که به معنی “چهار” باشد که نشان می دهد چگونه سیستم های عددی پدیدار شده اند.

باورن معتقد است که اعداد به دلایل استفاده های عملی به صورت خوشه ای، اضافه می شده اند. اگر شما نیاز دارید که بیشتر از پنج بشمارید، احتمالا نیاز دارید که از هفت و هشت هم بالاتر بروید. او فکر می کند که شاید یک جابجایی شناختی و مفهموی درباره ی عدد ۵ روی می دهد، هنگامی که شما سیستم اعداد را به بیش از ۵ تعمیم دهید، تعمیم دادن به یک سیستم نامحدود آسان تر خواهد بود.

آقای برایان جوزف (Brian Joseph) زبان شناس دانشگاه ایالتی اوهایو، کولومبوس، میگوید: “این گونه زبان شناسی تاریخی با استفاده از روش های محاسباتی است، که این حد از اطمینان را به من می دهد ” او همچنین می افزاید: بسیاری از غیر زبانشناسان از این اصول و روش را برای اطلاعاتی که به نظر می رسد کنترل یا شناختی از آن ندارند، استفاده می کنند.”

آقای راسل گری (Russel gray) از دانشگاه اوکلند زلاندنو و مدیر موسسه ماکس پلانک برای تاریخ انسانی در آلمان، نیز اینطور تایید می کند که: این جمع بندی به نظر من مناسب است، وی می گوید: این به ما یادآوری می کند که تکامل فرهنگی، همیشه به تدریج روی نمی دهد.

نوشته جوامع چگونه می‌آموزند تا ده بشمارند؟ اولین بار در بنیاد بین المللی تئوری ها و دکترین ها. پدیدار شد.

تعریف نظریه

mmd — Wed, 22 Apr 2020 10:36:23 +0000

تعریف نظریه ؛

تعریف نظریه عبارت از داستان توجیه پذیری است که با مجموعه‌ای از واقعیت‌های جزئی همسازی دارد…

نظریه علمی عبارت از مجموعه کوتاه و منسجمی از مفاهیم، دعوی‌ها، و قوانینی است که غالباً به صورت ریاضی بیان می‌شوند و می‌توان از آنها برای توضیح و پیش بینی دقیق و صحیح پدیده‌های طبیعی استفاده کرد.

نظریه باید شامل سازوکاری باشد که توضیح دهد که مفاهیم، دعوی‌ها و قوانینش چگونه از نظریه‌های سطح پایین‌تر پدید می‌آیند…

نظریه ها به منزله حدسیات یا گمانهای نظری و موقتی تلقی می شوند که ذهن انسان آزادانه آنها را خلق می کند تا بر مسائلی که نظریه های قبلی با آن مواجهه می شده بوند فائق آیند و تبیین مناسبی از رفتار بعض جوانب جهان خارج ارائه کنند .

حدس های نظری همین که به اقتراح پیش نهاده می شوند بدقت و بدون شفقت به وسیله ازمایش و مشاهده مورد آزمون واقع می شوند.

قانون یا نظریه علمی؛

قانون یا نظریه علمی مطلوب صرفا بدین علت ابطال پذیر است که درباره جهان دعوی و سخن مشخصی دارد.

ابطال گرایان از این نکته بسهولت نتیجه می گیرند که هر اندازه نظریه ای بیشتر ابطال پذیر باشد ( به معنای عام و وسیع کلمه بیشتر ) ، بهتر است.

هرانداره که مدعای نظریه ای بیشتر باشد، امکان بیشتری در اختیار ما می نهد تا نشان دهیم که جهان در واقع آن گونه که نظریه تصریح می کند ، رفتار نمی کند.

نظریه بسیار مطلوب آن است که دربرگیرنده بیشترین اطلاعات درباره عالم طبیعت و در نتیجه بسیار ابطال پذیر باشد و هرگاه به بوته آزمایش برده شود ابطال نشود.

کوهن نسبی گرا

معیارهای کوهن در ارزیابی یک نظریه بر نظریه رقیب عبارتند از: « دقت پیش بینی بویژه پیش بینی کمی ، توازن بین موضوعات روزمره و غامض ، و تعداد مسائل مختلف حل شده» و نیز « سادگی ، گسترش و سازگاری با حوزهای دیگر».

کوهن انکار می کند که نسبی گراست. وی در پاسخ به اتهام نسبی گرا بودن می نویسد: «نظریه های علمی متاخر برای حل معماها در موقعیت های کاملا متفاوت ، اغلب از نظریه های علمی متقدم بهترند. این موضعی نسبی گرایانه نیست و این معنا را ایفاد می کند که قویا معتقد به پیشرفت علمی هستم.»

منابع؛

کتاب نظریه علمی چیست؟، نویسنده: موتی بن آری- مترجم: فریبزر مجیدی، انتشارات مازیار

کتاب چیستی علم، نویسنده : آلن اف. چالمرز، ترجمه: سعيد زيباكلام، انتشارات سازمان مطالعه و تدوين كتب علوم انساني دانشگاهها (سمت)

نوشته تعریف نظریه اولین بار در بنیاد بین المللی تئوری ها و دکترین ها. پدیدار شد.